Öyle Bir Geçer ki Hayat

        28.Nisan 1954, günlerden Çarşamba. Çanakkale devlet hastanesinde popoma yediğim tokatla bu dünya ile tanıştım. Çıplak ve beş parasız gelmiştim bu dünyaya tıpkı yine çıplak ve hiç bir şey götüremeyeceğim gibi. Doğduktan sonra da bir beze sarıyorlar öldükten sonrada, aralarındaki tek fark isimleri. Birine zıbın demişler diğerine kefen. Renkleri bile aynı, beyaz. Babama en sevinçli gününde Erzurum’a tayin olduğu haberi gelmiş. Tabur komutanı tayin emrini çekmecesine atıp 15 gün bekletince bizimkiler biraz olsun rahat nefes almış. Bu arada hem annem hem de ben en kısa sürede yola çıkabilecek duruma gelmek zorundayız. benim için her şey kolay ama anneciğim için hiç öyle değil. Lohusa haliyle bana mı baksın eşyaları mı toplasın. Hazırlıklar olabildiği kadar tamamlanınca eşyalar Çanakkale'den İstanbul'a vapur ile, Haydarpaşa'dan da Kars'a kara tren ile gönderiliyor.          O günlerde eşya nakli yakın mesafelere kamyon ile, uzak mesafelere ...